Home

The Heart Beat of the City

Waar je ook bent wat je ook doet 010FM

Hoogvliet Rotterdam Albrandswaard Pernis Rozenburg

 

010FM is aan het verhuizen
tot 13 September zijn er weinig gepresenteerde programma’s.
Vanaf vandaag 16-8-2014 komt ons geluid vanaf onze nieuwe locatie in Hoogvliet.

 

 

35 – NPO.

NPO is een afkorting van Nederlandse Publieke Omroep. Tot onlangs werd deze afkorting niet of nauwelijks gebruikt. Je keek naar Nederland 1 , de TV zender,  of je luisterde naar Radio 2 of 3FM. Voor de meeste kijkers en luisteraars gesneden koek.

Maar helaas hebben de omroepbazen gemeend dat de kreet NPO vaker gehoord moet worden. Sinds en aantal dagen worden kijkers en luisteraars dus geconfronteerd met, bijvoorbeeld, de kreet: Hier is NPO Radio 2 of dit is NPO Nederland 1. Het zal de lezer niet verbazen dat ik de nieuwe kreten volslagen onzinnig vind.

Gelukkig denken de diverse presentatoren er blijkbaar ook zo over. Luisterend naar Radio 2 is het mij al diverse malen opgevallen dat de presentator van dienst het kortweg over Radio 2 heeft. Ik neem aan dat het zelfde gebeurd bij de overige publieke zenders. De Dj’s van 3FM zouden hierin het voortouw kunnen nemen om de NPO kreet helemaal niet meer te noemen.

In de tijd dat mijn kinderen nog pubers waren hoorde ik nogal eens de muziek en presentator van wat vroeger Radio 3 was. Toen viel het mij al eens op dat er wel eens een wat recalcitrante Dj optrad.  Met hun uitspraken riepen zij bij het wat oudere publiek nogal eens wat onrust op. Maar ja, de programma’s waren gericht op de jongere luisteraars en die vonden de uitspraken wel prachtig. Sommige van die uitspraken hebben wel eens geleid tot een reprimande van de één of andere omroepbaas. Het gevolg was wel eens dat zo’n Dj bij de commerciële omroep ging werken en met veel succes kon doorgaan.

Het zou mij genoegen doen als de presentatoren wat meer zouden protesteren tegen het gebruik van de eerder genoemde onzinnige kreten. Mijn zegen hebben ze en wellicht van heel kijkend en luisterend Nederland.

31 augustus 2014.

34 – Oproep.

Je komt ze regelmatig tegen. Een oproep om ergens aan mee te doen, een oproep om mee te helpen een gezochte crimineel op te sporen en meer van dat soort oproepen. Soms hebben oproepen resultaat en, helaas, soms ook niet. Toch wil ik via deze weg een poging doen.

Reeds wat langere tijd rijd ik op afroep op een rolstoelbus van de Argos Zorggroep. Vanzelfsprekend is dit vrijwilligers werk. Geen vaste ritten op vaste dagen, dat vind ik niet leuk. De ene dag rijdt je met bewoners van een zorgcentrum voor een uitje, de andere dag haal je ’s morgens thuis mensen op voor de dagbehandeling en/of dag verzorging. Aan het eind van de middag breng je dezelfde mensen weer thuis.

Voor de laatste ritten word ik dan de dag ervoor gebeld met de vraag of ik kan en wil rijden. Meestal is dat wel mogelijk, maar een enkele keer moet ik neen zeggen. Zo ook in de afgelopen week. De coördinatrice verzuchtte dat zij niet over een andere chauffeur kon beschikken en een taxi moest in gaan zetten. Er dreigt een tekort te ontstaan aan chauffeurs.

Mijn oproep is dus om je als vrijwilliger beschikbaar te stellen voor de functie van chauffeur en begeleider op een rolstoelbus. Mannen en vrouwen die tenminste beschikken over het rijbewijs B en geen beperkingen hebben kunnen zich melden bij:

Het mobiliteitsbureau van de Argos Zorggroep. Telefoon: 010-4278390. Kijk ook eens op www.argoseropuit.nl.

Na het afleggen van een rij test, ter verkrijging van het Certificaat Ziekenvervoer, wordt je verder ingewerkt en weg wijs gemaakt op één of meerdere rolstoelbussen. Ze zijn helaas niet allemaal hetzelfde. De vier verschillende bussen waarop regelmatig rij hebben allemaal een ander systeem om een rolstoel vast te zetten. Ook zijn de bussen niet uitgerust met een navigatie systeem. Enige bekendheid ter plaatse is dus wel gewenst. Zelf neem ik mijn eigen Tom Tom mee en sluit die aan op de aanstekerplug.

Ik hoop dat ik over niet al te lange tijd nieuwe collega’s mag begroeten.

24 augustus 2014.

33 – Onderwerp.

Helaas heb ik vandaag geen onderwerp om over te schrijven. Het gebeurt mij niet vaak. Meestal krijg ik in de voorgaande dagen wel een idee, maar deze zondag wil er maar niets in mijn gedachten komen. Blijkbaar heb ik de afgelopen week geen schokkende dingen mee gemaakt.

Gisteren, zittend op het terras van de Watersport Vereniging “Poortugaal”, heb ik nog met een aantal mensen onder het genot van een glaasje wijn heerlijk zitten kletsen. Eén der aanwezigen merkte op dat ik wel een boek zou kunnen gaan schrijven. Zij vond dat ik bij vrijwel ieder onderwerp wel een verhaal wist te vertellen en dat in boekvorm uit zou moeten brengen.

Ik haal u direct uit de droom. Ik zal daar beslist niet aan beginnen. Het kost mij nu al moeite om een velletje A-4 vol te krijgen. Een boekwerkje van, zeg honderdzestig bladzijden, is dus een onbegonnen opgave.

Al pratende schraapte een aanwezige de keel. Hij merkte op dat hij blijkbaar een beginnende keelpijn begon te krijgen. Dat deed mij denken aan mijn militaire diensttijd.  Als dienstplichtige heb ik een jaar doorgebracht op het eiland Biak in voormalig Nederlands Nieuw Guinea. Ter ondersteuning konden wij beschikken over een inlandse werkkracht, ook wel koelie genoemd, hield de kamer schoon.

Jairus Roempoembo, zo heette de koelie, kwam op een dag met wat keelpijn op zijn werk. De man wist dat ik een potje tijgerbalsem in mijn kast had liggen en kwam vragen om obat, dat is Maleis voor medicijn. Natuurlijk kon hij dat van mij krijgen. Hij nam een flinke lik uit het potje en voordat ik het bemerkte slikte hij de lik langzaam door.

Nou is tijgerbalsem beslist niet bestemd voor inwendig gebruik. Het kan op de huid branden en werd gebruikt voor wondbehandeling, stijve spieren en meer van dat soort kwetsuren. De balsem veroorzaakte een warm gevoel op de huid en in de daaronder gelegen weefsels. Mijn gedachte dat Jairus zijn keelpijn zou bestrijden door de balsem uitwendig over zijn keel te smeren was dus niet juist.

Al had geen onderwerp voor deze column, het is mij tocht gelukt om het A-4tje vol te krijgen met een verhaal wat mij zomaar te binnen schoot.

17 augustus 2014.

32 – Doolhof.

Wandelen in een doolhof doe je voor je plezier. Als kind heb ik regelmatig in een doolhof rond gezworven. Tijdens het jaarlijkse schoolreisje kwam je altijd wel een keer in een dool tuin terecht. Het gejoel, gelach en gegil en de dolle pret staan mij nog bij.

Afgelopen week verging mij het lachen. Als chauffeur op een rolstoelbus moest ik in de ochtend mensen thuis ophalen en afleveren bij een zorgcentrum in Poortugaal. Mijn cliënten waren allen woonachtig in Rhoon. Nu weet ik redelijk de weg in Rhoon, maar voor alle zekerheid had ik mijn TomTom meegenomen om vlotter bij de verschillende adressen te kunnen zijn.

Met één adres ging het echter volledig mis. De straat Ghijseland in Rhoon kun je ook wel een wijk noemen en kent veel zijstraatje die meestal naar een parkeerplaats voeren. Iemand die ter plaatse niet goed bekend is zal ongetwijfeld de ervaring van een doolhof  hebben. Natuurlijk vertrouwde ik op mijn navigatie apparaat. Keurig meldde de vrouwenstem in het apparaat dat de bestemming bereikt was. Echter het huisnummer waar ik diende te zijn was nergens te bekennen.

Nog maar eens rond gereden maar geen huisnummer te vinden. Navraag bij een bewoner maakte mij niets wijzer. De bewoner wist zelf niet goed de weg. Bij toeval kwam ik terecht bij de ingang van een flat en daar zag ik het door mij gezochte huisnummer. Kwam alles toch nog goed.

Middags dezelfde rit in omgekeerde volgorde. U begrijpt het al. Weer raakte ik aan het dwalen.  Mijn passagier wist het zelf ook niet zo goed. Bij toeval liet hij zich ontvallen dat hij in blok C woonde. Verscholen achter bomen en struiken vond ik blok C. Vanaf de openbare weg nauwelijks zichtbaar en dus ook het huisnummer niet. Een voetpad leidde naar de ingang.

Mijn conclusie is dat de ontwerper van de wijk en ook de opdrachtgever vast hebben geleden aan verstandsverplettering. Ik snap dus niet dat de toenmalige gemeentelijke politiek in Rhoon heeft kunnen toestaan dat er in hun gemeente een doolhof werd gebouwd.

9 augustus 2014.

31 – Onbetrouwbaar.

Het is heel vervelend als je niet langer kunt vertrouwen op je vervoermiddel. Om te voorkomen dat, bijvoorbeeld, je auto kuren gaat vertonen en dus onbetrouwbaar wordt pleeg je regelmatig onderhoud. Nog verstandiger is om onderhoud door de vakman in de garage te laten uitvoeren. Daarnaast is het verplicht om bij de iets oudere auto’s jaarlijks een APK, dat staat voor Algemene Periodieke Keuring, uit te laten voeren. Samen met goed onderhoud zorgt dat voor een betrouwbare auto.

Anders ligt dat bij de mens. Als baby en peuter bezoek je regelmatig het consultatie bureau. Hier wordt de ontwikkeling gecontroleerd van de kleine en krijgen de ouders adviezen over voeding, beweging en wat al niet meer. De lichamelijke gesteldheid wordt dus goed in de peiling gehouden. Moeilijker wordt het als gaat om de geestelijke gesteldheid. Niet alles heb je als ouder in de hand. Een gezonde en menswaardige leefomgeving kunnen helpen te voorkomen dat het kind en de jong volwassene  opgroeit tot een onbetrouwbaar mens, zowel lichamelijk als geestelijk.

Natuurlijk kan veel door een goede behandeling door gespecialiseerde artsen verminderd worden of zelfs genezen worden. Met de geest ligt dat heel anders. Met behulp van medicijnen kunnen uitwassen bestreden worden, maar met de aangeboren mentaliteit kun je lang niet altijd overweg. De mentaliteit maakt sommige mensen onbetrouwbaar.

Het Midden Oosten heeft veel onbetrouwbare inwoners. Onder invloed van een geloof menen deze mensen dat het toegestaan is om iemand anders, die niet van hetzelfde geloof is, een kopje kleiner te kunnen maken. Het gevolg kunnen we dagelijks zien en horen in de journaals. De invloed van politici om afspraken te maken struikelt om de haverklap vanwege de onbetrouwbaarheid van de leiders.

Iets verderop, in Oost Oekraïne, een vergelijkbare situatie. Hier speelt het geloof geen rol. De etnische afkomst is de boosdoener. Uit de tijd van Stalin hebben zich veel Russen in Oekraïne gevestigd en menen blijkbaar dat het land, of althans het Oostelijk deel, nog steeds Russisch grondgebied is en willen dat het gebied, net als de Krim, weer bij Rusland gaat behoren.

Hoofdrolspeler Vladimir vind ik dus een onbetrouwbaar sujet.

3 augustus 2014.

30 –Repatriëring.

Er was geen ontkomen aan. Of ik nu wilde of niet, mijn blikken werden steeds weer getrokken naar de beelden op het tv-scherm. Vooral de eerste dag dat de Hercules en de Globemaster op vliegbasis Eindhoven arriveerden en daar hun droevige lading losten. Het ingetogen eerbetoon waarmee de slachtoffers werden verwelkomd zorgden onophoudelijk voor tranen in mijn ogen.

De dagen die volgden hadden vrijwel dezelfde invloed op. Ik was wel wat beter in staat om afstand te nemen, al kostte dat iedere keer wel wat moeite. Omdat tijdens diezelfde dagen ook de Tour in de Pyreneeën reed, een gebied waar ik nogal eens heb rond gezworven, wisselde ik wat vaker van zender. Maar het betrokken gevoel bleef.

Het eigenaardige was dat ik meer op details ging letten. Vooral de draagploegen die de slachtoffers uit de vliegtuigen haalden vielen mij op. Werden de eerste dag de kisten nog één voor één uit de Globemaster gedragen, in de dagen die volgden ging het tempo duidelijk omhoog. Zeker twee draagploegen waren regelmatig tegelijkertijd in de Globemaster. Ook het lossen van de Hercules ging sneller. De kisten werden vanaf de laadklep direct op de schouders van de dragers geschoven.

Opvallend was ook het marcheren van de diverse ploegen. De ploegen van de Koninklijke Landmacht en van het Korps Mariniers marcheerden erg strak, terwijl de dragers van de Koninklijke Luchtmacht een wat lossere manier van marcheren hadden. De motorijders van de verkeerspolitie spanden de kroon. In de houding staan aan de rand van het platform ging nog goed maar bij het afmarcheren liepen zij wel heel erg rommelig. Het afsluiten van op- en afritten langs de A-2 en de A-27 ging hen heel wat beter af.

Mijn kritiek moet beslist niet al te zwaar worden opgenomen. De mannen, en ook vrouwen, die de droevige taak hadden op die dag hun toch wel bijzondere, werkzaamheden te moeten verrichtten verdienen alle hulde. Want dank zij hun inzet hebben de slachtoffers een waardige en indrukwekkende thuiskomst gekregen.

27 juli 2014.

 

 Even een goed bedoeld berichtje voor iedereen, die gebruik maakt van de Groene Kruisweg. Afgelopen avond & nacht zijn bijna alle oude flitspalen ( ze moeten er nog 2 ) vervangen tussen hoogvliet-rhoon en rhoon hoogvliet. Bij de kleidijk waren deze 2 maanden terug al vervangen maar het zijn totaal 2 verschillende soorten flitspalen. Heb vannacht 1-1,5 uur uitleg gekregen en heb ik de in en outs gehoord van de monteurs.De flitspalen beide kanten bij de kruising kleidijk flits alleen voor rechtdoor zowel roodlicht als boven de 50 kilometer per uur.Alle overige kruisingen 6 stuks zijn/worden voorzien voor vrijdag van de nieuwste flitspalen. Deze zijn uitgebreider dan bovenstaande. Deze flitspalen meten of je door rood rijdt, tevens boven de 50 wordt je ook geflitst maar nu komt het…. op een aantal kruisingen zitten er 2 camera’s in 1 paal. Dit houdt in dat rechtdoor geflitst gaat worden, maar nu ook als je links of rechtsaf rijdt door rood. Tevens komt er ter zijner tijd een software uitbreiding op dat er ook kentekenregistratie is. de dubbele camera’s erin is het allernieuwste dus ook als je links of rechts door rood gaat wordt je op een aantal kruisingen gelijk gepakt.

De palen zie je niet meer flitsen, deze maken gebruik van infraroodleds, dit zie je dus niet. Tevens zijn alle palen aangesloten op internet en worden om het uur de gereden overtredingen doorgestuurd naar het CJIB. Er zit dus geen rolletje meer in en daarmee 100% pakkans.

wat men er mee doet met deze informatie moet men zelf weten, want natuurlijk zal niemand te hard rijden daar, maar vond het wel belangrijke informatie. je kan namelijk heen 6 keer geflitst worden en terug 6 x. Tevens komen er nog diverse palen bij over het verdere stuk van de Groene Kruisweg.

Even ter info even oranje meepakken en hij springt op rood, kost je 237 euro!

Met dank aan Robin Beveiliging voor het artikel en de foto’s
flits2
flts1

 

 

29 – MOORD!

 

Wanneer je een moord hebt begaan dan dien je daar, met in acht neming van de  daarvoor bestemde wettelijke regels, voor veroordeeld te worden.

 

Het nieuws over het neerhalen van vlucht MH-17 met tegen de driehonderd passagiers en bemanningsleden heeft meerdere malen bij mij heftige emoties op geroepen. Zelfs nu, terwijl ik dit schrijf, springen de tranen in mijn ogen. Overal hoor je dat dit een onmenselijke daad is. Natuurlijk ben ik het daar mee eens.

In het gebied waar het toestel is neergehaald heerst een oorlogssituatie.  De daders kunnen wij beschouwen als oorlogsmisdadigers en massamoordenaars en dienen dan ook dien overeenkomstig berecht te worden. Van mij mag het oorlogsrecht toegepast worden. De daders kunnen dan standrechtelijk voor een vuurpeloton geëxecuteerd worden.

 

Ik hou het bij dit korte commentaar. In mijn boosheid zou ik wel eens te ver kunnen gaan.

20 juli 2014

 

 

logoSRCbumasenaqrcode